مهربانم، ای خوب

یاد قلبت باشد یک نفر هست که اینجا

بین آدمهایی که همه سرد و غریبند با تو

تک و تنها، به تو می اندیشد

و کمی دلش از دوری تو دلگیر است

زیر این سقف بلند، هر کجا هستی،

 به سلامت باشی

نگاهت بر من افتاد و باور کردم

خواهان کسی بودم تا باورش کنم

خود و خیالاتت را با من تقسیم کردی

و باورت کردم

اما..... آنچه که به راستی نیازمندش بودم

باور کردن خود بود

تبر می زنم

                به درخت احساساتم

هیزمهایش را هر شب

                   در آتش بی تو بودن می سوزانم

 اما

     هر شب سردترم می شود.  

عزیزتر از عزیزم

       نامت را

             در دفترم ماندگارترین کردم

             پس

     قلبم را نشکن

                 که صدایت

                         امید زندگی من هست

کاش بدونی نبودنت یا تا ابد ندیدنت هرگز بهانه نمیشه برای فراموش کردنت....

قلب سرزمین عجیبی است زیرا

هم زادگاه عشق است هم آرامگاه عشق

روزگار غریبست نازنین

آنکه بر در میکوبد شبا هنگام

برای کشتن چراغ آمده است.

عشق را در پستوی خانه

نهان باید کرد

بر زمین سرد و پله های نمناک عدم سر می نهم

و گوش را در انتظار صدای چکمه بر سنگفرش جا می گذارم

خود را جا می گذارم و تمام چکامه های تنهایی را

و روز را به شب گره می زنم در کابوس ها

و رگ را به چاقو و تیغ را به خون

سرود می شوم بر لب های معصوم

امتداد گام زخمه زده می شوم

و دوباره تمام می شوم

تمام می شوم... 

***

این را من همچون تبی درست..همچون تبی که خون به رگ ام خشک

 می کند احساس کرده ام.

خدايا: من گمشده ي درياي متلاطم روزگارم و تو بزرگواري!

 پس اي خدا! هيچ مي داني كه بزرگوار آن است كه گمشده اي را به مقصد برساند ؟

 تا ابد محتاج ياري تو ، رحمت تو ، توجّه تو ، عشق تو ، گذشت تو ، عفو تو ، مهرباني تو ، و در يك كلام

محتاج توام .........

اگر خداوند یک آرزوی انسان را برآورده میکرد
من بیگمان
دوباره دیدن تو را آرزو میکردم
و تو نیز
هرگز ندیدن من را
آنگاه نمیدانم
براستی خداوند کدامیک را میپذیرفت؟

شبی تاریک و پر از سکوت در اتاقم تنهاتر از همیشه...

ناامید از فردایی روشن... بازم نقش چشمات در خیالم...

 تنها جایی که با همه بی قراریهام احساس آرامش میکنم...

 خاطرات با تو بودن در حال رفت وآمد در ذهنم هستن... هنوز چشم به راهتم دیونه...

آخه چرا این نفسام تلخه واسم؟

ای کاش زودتر از موعود مقررم فرشته مرگ مرا به کام خویش می گرفت و این روح خسته را به آسمونا میبرد...

در سکوت می توان نگاه را معنا کرد

و آن را با عشق به دل پیوند زد

می توان بهار را به دیدار برگهای خزان زده برد

و برای رازقی های امید از عطر دوست داشتن گفت

می خواهم سکوت کنم و تنها به حرف نگاهت گوش کنم ...

در مرور من شتاب مکن   

همه خویش را         برایت زمزمه خواهم کرد    آرام  آرام

از کودکی (الف)       تا کهنسالی (ی)

اما ....

فردا با سبدی لبریز  از من  

                                              کجا خواهی رفت...!!؟

بهار من ..

 ای گل من ..

 آن چنان با تو در آمیخته ام....

  که صدای نفس پاک تو را با همه ی وجودم 

  احساس میکنم ..

 آن چنان با تو در آمیخته ام....

  که سایه ات را در شب تار هم می شناسم ...

 ای دوست...

 ای نازنین بهارم ..

 بیشتر با من باش ...  

با تو بودن را دوست دارم ...

 با تو بودن را میفهمم ...

 چشم برهم زنیم روزها  می گذرد ....

  تا نوید رسیدن بهاری نو را  دهند ..

 و طلوعی بزرگ ..

 آری..

 طلوع فردا.. لحظه ی مرگ زشتیهاست...

 و در آغوش کشید ن تو ....

 و پایان اسارت ..

وقتي دلتنگ شدي به ياد بيار کسي رو که خيلي دوست داره. .وقتي نااميد شدي به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي. وقتي پر از سکوت شدي به ياد بيار کسي رو که به صدات محتاجه. وقتي دلت خواست از غصه بشکنه به ياد بيار کسي رو که توي دلت يه کلبه ساخته. وقتي چشمات تهي از تصويرم شد به ياد بيار کسي رو که حتي توي عکسش بهت لبخند ميزنه. وقتي به انگشتات نگاه کردي به ياد بيار کسي رو که دستاي ظريفش لاي انگشتات گم ميشد. وقتي شونه هات خسته شد به ياد بيار کسي رو که هق هق گريش اونها رو مي لرزوند

می خواهم از تو برای تو و به خاطر تو بنویسم

در حالی که از پنجره اتاق به دوردست ها می نگرم از سیاهی شب تمام وجودم می لرزد

شبی که سکوت را برایم معنا می کند شبی که غروب لحظه هایم را نزدیک می کند اما با این حال

ستاره های را می بینم که عاشقانه سوسو می زنند پروردگارا به کدامین گناه مجازات شدم من که مهربان بودم و وفا رسم زندگیم بود

در دو راهی قرا گرفته ام نه راه پس دارم نه راه پیش ...به یادم میادم می اید که گفتند :دنیا بی وفا است اما من با خودم می گویم که این دنیا خدایی هم دارد وکلی مجازات برای کسی در نظر می گیرد که قلبی را بی صدا می شکند غم بر صدایم رخنه کرده نفسهای خسته ام روی غربت تنهاییم سنگینی می کند نه میتوانم حرف بزنم ونه میتوانم سکوت لحظه ها را در هم بشکنم این زخمی است که از تو در قلبم به یادگار مانده...

من جلوه هستی را در حیای چشمان تو دیدم

تو را در خلوت شبهایم فریاد کردم

صبورانه سوختم و ساختم

با منی ، با من بمان

تا سرود عشقم را با عشق بسازم

نتونستم ،نتونستم قد رعنا تو ببینم

آخه چشمی که پر آبه فرصت دیدن نداره

نتونستم گل سرخی واست از باغچه بچینم

 آخه دستی که بلرزه جرات چیدن نداره

ياد گرفتم كه عشق با تمام عظمتش 3-2 ماه بيشتر زنده نيست ياد گرفتم كه عشق يعني فاصله و فاصله يعني 2 خط موازي كه هيچگاه به هم نمي رسند ياد گرفتم در عشق هيچكس به اندازه خودت وفادار نيست و ياد گرفتم هر چه عاشق تري ، تنهاتري

چون ديگر رهگذري از كوچه پس كو چه هاي شهرم نمي گذرد تا سر گرداني مرا ببيند .

چون انتها را نمي بينم .تا براي رسيدن به آن اشتياقي نداشته باشم

شب را دوست دارم چون ديگر هيچ عابري از دور اشك هاي يخ زده ام را در گوشه ي چشمان بي فروغم نمي بيند

شب را دوست دارم : چرا كه اولين بار تو را در شب يافتم از شب مي ترسم : تو را در شب از دست دادم.

از شب متنفرم ، به اندازه ي تمام عشق هاي دروغين با آفتاب قهرم چرا شبها به ديدارم نمي آيد؟

شب برای چیدن ستاره های قلبت خواهم آمد. 

بیدار باش من با سبدی پر از بوسه می آیم

 و آن را قبل از چیدن روی گونه هایت می کارم

 تا بدانی ای خوبم دوستت دارم

اي مسافر ! اي جدا ناشدني !

گامت را آرام تر بردار ! از برم آرام تر بگذر !

 تا به کام دل ببينمت .
بگذار از اشک سرخ گذرگاهت را چراغان کنم .

هیچوقت به دنبال کسی نباش که با اون بتونی زندگی کنی

همیشه بدنبال کسی باش که بدون اون نتونی زندگی کنی

                                                 تقدیم به تو...

هرگز براي عاشق شدن، به دنبال باران و بهار و بهونه نباش.

 گاهي در انتهاي خارهاي يک کاکتوس به غنچه اي مي رسي که ماه را بر لبانت مي نشاند

ببار باران که دل هوای یار کرده  و  یار باز هوای باران

برایت چه بنویسم از مهری که در رودخانه قلبم جاریست یا از طوفان سهمگینی که در دلم غوغایی به پا کرده و از اوراقی که سطر به سطر نام تو و عشق تو را درخود جای داده

"ای مهربانترین"

دفترم صد برگ دارد و من هر صفحه را با نام تو و با یاد تو پر کرده ام و سر انجام به زیباترین نکته هستی رسیده ام

دوستت دارم معبود من...